Eric loopt!

Soms loop ik graag puur voor het fysieke plezier: je voelt dat je lijf goed werkt, de benen stuwen je lekker omhoog en vooruit, kop in de wind, lucht inademen met volle teugen en voor de rest alles vergeten! Waw waw waw!

Ik loop graag voor de loopmaatjes. Ze zitten vol leven. Ik ken ze van ze te horen zwoegen en afzien. Ik ken ze van hun geklets tijdens de duurlopen – de meeste van mijn loopmaatjes zijn vrouwen. Ze zijn bijna altijd welgezind.

Ik loop graag alleen. Ik alleen met de omgeving en de natuur. Ik hou van eenzame, lange, trage natuurlopen. Ik kan verrukt zijn bij de ontdekking van een onverwacht nieuw parcours. Iets uitproberen in Luxemburg, of ’s avonds op een weekdag op het strand van De Panne helemaal naar Bray-Dunes in Frankrijk lopen, of van Gent tot in Oudenaarde door de Scheldevallei. In etappes weliswaar.

Ik loop graag voor de wedstrijden. Een viering van het lopen, een verering van het lijf. Een groepsgebeuren waar je je weken- of maandenlang op voorbereid hebt. Een feest met vrienden. Ik beken dat ik bij enkele wedstrijden onnozel lyrisch geweest ben, een kort moment in het begin van de wedstrijd. Daar hou ik van.

Ik loop graag omdat het toch maar een spel is. Het is niet voor echt. Eigenlijk moet ik niets bewijzen of presteren.

Ik loop graag voor wat er nadien komt. Na een stevige 5 x 1000 ben ik dubbel zo allert. Of zwaar moe na een duurloop van twee uur en dan een korte dut. Ik loop graag voor de Aquarius of de pint waarop ik nadien recht heb. En voor de hete douche – ik ben dan weer helemaal zuiver.

Ik loop graag omdat ik er mij fitter door voel en vermagerd ben.

Ik loop graag omdat ik mezelf uitdagingen kan stellen waar niemand anders wakker van ligt. Ik stel mezelf limieten en streeftijden. Maar ik jaag me niet op. Het zijn wedstrijden tegen mezelf waarin ik op een of andere manier toch altijd de winnaar ben.